Monday, May 7, 2012

I lab/h8 my Sabado

Kahit na puyat dahil nakipag inuman nung hwebes ng gabi, nagawa ko pa rin magpuyat ulit at natulog ng 5:00 ng umaga kaka nood ng porn. Joke!! Nagising ako bandang 11:35 ng tanghali. Nag branch, jumibs, naligo at nagbihis. Shorts, Tshirt at nag Shoes syempre nag brip din ako. Majinit kasi kwarentay singko ang jinit kaya dapat komptabol ang suot ko para di masyadong pagpawisan ang kili kili ko.

May lakad kasi ako. Luluwas ang probinsyano at pupunta ng lungsod. Makikipagkita ako sa babaing pamangkin ng gelpren ko. Kukunin ko yung mga padala niya dadalhin ko pauwi ng Pinas. Sasamahan niya rin akong bumili ng make-up at bag para sa gelpren ko. Kailangan ko ng kasama baka mapagkamalan na naman akong beki ipahuli pa ako sa mga CID. Tsaka anong malay ko sa mga make-up and bag eclavo na yan! my gas!

So ayun nga, sumakay ako ng bus. Maluwag naman at dahil isang oras din ang byahe, nakuha ko pa picturan ang sarili ko at nag emo to death habang binabagtas ang kahabaan ng byahe at nakatingin sa malawak na disyerto.
oh my noes!!
After 48 years, nakarating din sa bus station at sumakay ulit ng isa pang bus para makarating sa mall na pagkikitaan namin ng pamangking ng gelpren ko. At after 35 years, nasa mall na ako.

Pagbaba sindi muna ko ng yosi. Di ko inalis shades ko para di halata pag nakatitig ako sa mga mogogondang babae. Yung totoo? Gawain din yan ng ibang kalalakihan!

Pag ubos ng yosi pasok na ko sa loob ng mall. Tinawagan ang pamangkin ni gelpren at inalam kung san ko siya makikita. Sa looob din kasi siya ng mall nag tatrabaho at naka duty siya nung araw na yun.

Habang naglalakad at hinahanap ang lugar kung nasan siya, may naramdaman akong kakaiba. Punyeta yung paa ko parang may humihiwa sa bandang sakong! At ang humihiwa ay sapatos ko! Alam ko na agad mangyayari. Magkakasugat ako nito sa paa at buong hapon ko itong iindahin.

Di nagkamali ang Madam Auring power ko. Habang papunta ko sa pamangkin ng gelpren ko, nararamdaman ko na na may sugat na nga ang kanang sakong ng paa ko. Pero keri lang! sabi ko sa sarili ko.

At nagkita na nga kami ni pamangkin. Nagkwentohan at konting bolahan. Tapos nagpaalam muna ko sa kanya sabi ko mag iiikot ikot muna ko sa mall kasi mamayang 5 pa ng hapon ang break nya eh 3:30 palang naman nun.

Pero ang di niya alam bibili ako ng medyas dahil di ko na kaya ang sakit sa paa ko. Bumaba ako at pumunta sa Supermarket at naghanap ng medyas. Sa kasamaang palad walang low cut na medyas (low cut talaga?) puro mahahaba pero kinuha ko na rin itututpi ko na lang. No choice ayoko na maglakad pa at maghanap.

Pagkabayad, takbo ko agad sa Comport Rum at nag medyas. Masakit pa rin pag naglalakad pero ok na rin. Binalikan ko si pamangkin mag papa payb na rin kasi nun.

Habang naglalakad kami, masakit pa rin talaga walang pagbabago. Manipis lang din kasi ang medyas na iyon. Pero kinaya naman ng powers ko at nabili rin namin ang mga pasalubong para kay gelpren. Kinuha ko na rin ang padala niya at nagpa alam na kami sa isa't isa.

Lipad ako agad sa bus stop dahil di ko na talaga kaya maglakad at medyo mabigat din ang dala ko kaya gusto ko na rin umuwi.

Pagbaba sa bus station, dalawang bagay ang gusto kong gawin bumili ng tsinelas at kumain dahil nagugutom na ako. May nakita akong sports churva na store at dun ako naghanap ng tsinelas. Buti na lang nakakita agad ako. Walang kemi-kemi sinuot ko agad ang yellow na tsinelas, nilagay sa paper bag ang letseng sapatos at medyas saka nagbayad!

Ayun natapos din ang paghihirap ko. Sobrang saya ko ng mga oras na yun. Parang yung feeling na taeng tae ka na, halos bumulwak na sa wetpaks mo ung ebak, at pag upo mo palang sa inidoro, nagtutulakan pa ang mga shits kung sino ang mauunang lumabas? ganun.

Pagtapos ng momnet na yun lipad ulit ako sa isang Pinoy Restaurant. Nilantakan ang Bicol Express at dalawang order ng kanin. Tapos naghanap ng perfume store at bumili ng pabango para parin sa aking gelpren saka umuwi pabalik sa probinsya ng Qatar.

TAPOS!!
Ang mga nabili para sa jowa
Ang nabili dahil sa paltos na paa
At ang paltos na kanang paa
ang aking foor pit T_T

Saturday, May 5, 2012

Walang Basagan ng Trip

Kanina habang naglalaba ako, kung ano -  ano na namang pumasok sa isip ko. Yun bang tamang muni - muni ka habang panay ang kusot mo ng mga maruruming damit? Isa sa mga pinagtuunan ng aking gunita (waw may ganun?) ay ang mga kakatwang bagay na una kong nakita sa dalawang taong pag tatrabaho sa bansa ng Arabyano. Kakatwa para sa akin kasi di naman normal sa Pilipinas ang mga ito tska yung iba pers taym kong makita. Boy First Time lang?

Di na ako magpapa ligoy - ligoy pa ito na:

Mga tunay na lalaking nag beso -beso pag nagkikita
Nawindang ako nung una kong nakita itong mga arabo nag chi-cheek to cheek pag nagbabatian. Una shake hands muna tapos sunod beso beso na. Mga lalaki lang gumagawa nito at mga babae simpleng kamustahan lang pero ang mga lolo niyo talagang skin to skin, kaskasan kung kaskasan ng balbas. Ito may nahagip ang camera ko minsan.
Mga lalaking nag HHWW
Hindi naman mga Arabyano ang gumagawa nito kundi mga dayuhan din dito sa Qatar. Ayoko magbanggit ng lahi baka sabihn niyo racist ako. Hindi naman sila beki pero HHWW talaga sila. Minsan sinubukan namin ng isa kong kaibigan yung ganito at di nagtagal nandiri kami sa mga sarili namin,napa putangina tuloy kaming dalawa. Well, tradition is tradition. Walang basagan ng trip. Nakakita ako ng piktyur sa flickr.
Mga naka paldang men
Hindi naman bago sa paningin ko ito kasi nakakita na rin ako sa tv ng mga pinoy na naka suot ng sarong at yung ibang mga rock bands ay may mga ganito ring eksena. Pero sinama ko na rin. Bakit? Kasi gusto ko blog ko naman to. Ay oo nga pala tuwing summer marami rin naka palda sa Pilipinas yung mga totoy na bagong binyag. Imahe galing kay Google.
Iabot mo sa kanan
Nakaugalian na siguro ng mga Arabo ang pag abot ng at pagtanggap ng mga grasya galing kay God sa kanilang kanang kamay. Para sa kanila tanda daw ng respeto kung iaabot mo sa kanila ang food o drinks using your right hand. Siyempre tatanggapin din nila ito sa right hand nila tanda rin ng respeto nila sa nag abot. Gets niyo pa ba? Ang gulo puro abot at tanggap. Bukod sa respect factor, marumi daw kasi ang left hand. Napa isip tuloy ako, tama nga naman kasi right hand ang pinanghuhugas ko ng wetpakels ko pagtapos kong jumerbaks. Maliban na lang kung kaliwete ka.

Tama na muna ang apat sa ngayon, Sa susunod na lang ang iba baka kasi tamarin na kayo magbasa kung may nagbabasa man. Adios! 


Pauna:
Hindi ko po pinagtatawanan o gingawang katatawanan ang mga tradisyon sa entry na ito. Ito po ay mga bago lang sa paningin ko kaya pi-nost ko para lang ma ishare. Kung may nainis, ipagpatawad niyo ang aking kapangahasan.

Tuesday, May 1, 2012

Ang Porenjer kong Kaibigan

Magdadalawang taon na akong nagtratrabaho dito sa Middle East. Sa dalawang taon na ito, ang dami ko ng nakilalang iba't - ibang taong galing sa iba't - ibang panig ng planeta natin. At sa dami nila, madalas kilala ko na lang sila sa mukha dahil ang hirap bigkasin ng mga pangalan nila. Gustuhin ko man silang kilalaning mabuti at kabisaduhin ang kanilang mga pangalan, ay hindi kami masyadong magkaintindihan. Kung Carabao kasi ang ingles ko Hippopotamus naman sa kanila at madalas hindi ko rin matagalan ang amoy nila. No opeyns mga sadik.

Pero hindi naman tungkol sa amoy at ingles nila ang entry na ito. Ito ay tungkol sa aking naging kaibigan. Ladies and Gentlemens ipinakilala ko sa inyo si Mr. Laksmi Prakash.
Name: Laksmi Prakash Basnet
Nickname: Call me Prakash. Laksmi is not good name
Hometown: Ilam, Nepal
Age: 19
Status: Single *sad face*
Occupation: Office Cleaner
Religion: Hindu
Crush: I want Joyce. (Joyce - Pinay Receptionist)
Favorite Food: Chicken Biryani with Curry and Dahl on the side.
Favorite Song: Hindi Songs
Sports: Football. I am a Striker my friend. Three games three goals because I am a good
             player. Malum?
Motto: What Motto? *confused*

Hindi ko alam kung pano nakalusot sa embassy ng Qatar ito dahil 18 palang siya ng umalis ng Nepal. Ito ang pangalawang sabak niya sa pag aabroad dahil sa edad na 17 nagtrabaho na daw siya sa Malaysia sa loob ng walong buwan. Kaya kung ako eh OFW siya naman ay ONW - Overseas Nepali Worker.

Nakakasama ko si Prakash limang beses sa isang linggo at kung minamalas nakikita ko rin siya pakalat kalat sa ilang mga pamilihan dito sa lokasyon namin. Window Shopping din ang peg ng loko. Kahit na minsan nangangamoy zombie siya, sa tagal na rin namin magkasama, magkasing amoy na rin kami este nasanay na rin ako sa aura niya. Nakakatuwa rin naman kasi siya bukod sa masipag at nauutusan mo talaga, makulit din siya. Kaya lagi kaming nag aasaran at nagkukulitan. Isa lang utos ko na di nya magawa gawa ang "Go to the rooftop and jump!!" Minsan naglalaro rin kami ng boxing, karate tsaka sampalan kapag walang gingawa o kahit may gingawa basta trip lang namin saktan ang isa't - isa, sweet di ba? Kahit madalas siya palagi ang nasasaktan, hindi naman siya napipikon.

Makulay din ang buhay ni Prakash. Pinili niya mag ONW dala rin sa hirap ng buhay sa bansa nila. Nangingisda sa ilog at nagtatanim ng gulay sa Nepal ang ginagawa ko. Kaya nga nag abroad na lang ako ang sabi nya. Oo literal nag tagalog siya! joke. Dalawa daw kasi ang asawa ng tatay niya na legal naman sa bansa at relihiyon nila ang kwento niya sa akin. Dahil nga dalawa ang pamilya ng erpat niya, napapabayan daw ang nanay at ang mga kapatid niya. Kaya para makatulong, nag alsa balutan siya papunta sa dito sa Qatar. At dahil din diyan, galit galitan siya sa tatay niya.
Nakita ko na rin mag emo si Prakash. Isang araw kasi wala siya sa mood. Tinanong ko naman kung bakit. Una ayaw niya sabihin at umiiwas siya sa tanong ko pero dahil sa pangungulit ko, umamin din siya. Magpapasakal na daw kasi ang gelpren niya na naiwan sa Nepal. Ipinagkasundo daw kasi ung babae ng mga magulang niya sa ibang lalaki. Fixed Marriage kung tawagin na isang tanggap na tradisyon din sa bansa nila. Kaya iyon hindi ko makausap ng matino ang loko nung araw na iyon. Pero ngayon ok na siya sabi nga niya sakin "I'm handsome my friend, kaliwali that lady! no problem!"  oh di ba ang taray? Talk about confidence!

Kaya ngayong, malapit na akong umuwi sa Pilipinas, ang sabi niya sa akin "Dajo, (Dajo ibig sabihin Brother. Langya, dito ko pa pala makikita ang nawawala kong kapatid) when you go in Pilipin i will buy you Perfume!" nakanang, nababantutan ata siya sa akin at ibibili daw niya ako ng pabango!